Scheiden doet lijden

Zaterdag, 19 juli 2014. Col du Tourmalet (Hautes Pyrenées, France)

Na 'n verkennende oefengalop over enkele lokale "cols" gisteren en 'n doodsmak in de afdaling, stond vandaag voor het eerst een Grand Cru Classé in het roadbook van de TèGèk!?-TdF ... de mythische Col du Tourmalet, 2115 meter boven de zeespiegel, zo'n goeie 2 kilometer hoger dan Nieuwpoort-bad zeg maa. En daar hijs je jezelf dan met 'n fietskader omhoog, gedragen door 2 flinterdunne tubes. Eén woord ... weerzinwekkend. Ik heb de rit als VIP kunnen en mogen volgen in één van onze volgwagens, gezien de rechterschouder de klap van gisteren duidelijk nog niet had verteerd. Begrijpelijk.

En dus heb ik me ontpopt tot aandachtig toeschouwer én gelegenheidsfotograaf. 4 aparte verhalen gezien vandaag ... Stijn, Wim, Freddy en Patrick. Elk 'n verhaal én 'n rit apart. Het jonge veulen, Stijn, die gezwind als 'n volleerde berggeit de flanken van de Pyreneeëncol te lijf ging. Letterlijk ... te lijf, in z'n eentje ... de overwinningsdrang was dermate groot dat hij iedereen vlotjes achter zich liet en de tweede op ruim 'n kwartier zette. Hij beklom de weg die zijn tweelingsbroer niet meer vond, de uitweg ... de ontsnappingsroute, de veilige tenminste. Geert nam 'n verkeerde route en joeg zichzelf de dood in. Voor Stijn 'n bijzonder ingrijpende klim en 'n weerzinwekkende confrontatie ... Even weerzinwekkend als de klim zelf. Maar het jeugdige enthousiasme en de kracht waren al even indrukwekkende bondgenoten in deze overwinningstocht ...Niet zozeer om het prestige van de eerste te zijn, néé ... 'n overwinning op zichzelf, voor zichzelf, maar nog meer voor zijn overleden tweelingsbroertje. Mijn hoed af, gevolgd door 'n diepe, nederige buiging.

Wim. Hij doet het nog niet zolang. Fietsen. In augustus wordt ie papa. 'n Fiere papa, eentje om trots op te zijn, sierlijk en gedoseerd heeft hij, vergezeld van enkele TèGèk!?-fietsmakkers, op magistrale wijze deze Pyreneeënreus getemd. Getemd, niet getalmd. Want zijn prestatie mocht er zeker wezen ! Maar hoe glorieus hij ook was bij de finish ... zo broos zag ik Wim, gezeten op de rotsachtige ondergrond op 2115 meter hoogte, ... kwetsbaar en o zo klein als mens. "Over 'n uur is het precies 'n jaar geleden dat ik het verdict van de dokters kreeg", stamelde hij met gebroken stem, terwijl de tranen vanuit zijn ooghoeken zich via de wangen een uitweg baanden naar ... tja, naar wat ... Ik moest slikken en keerde nederig mijn hoofd want dit was 'n bijzonder moeilijk en eenzaam moment. Helemaal alleen met je verdriet bovenop die grote berg. 'n Onvergetelijk beeld, gebrand op mijn netvlies. Menselijk, zo eenvoudig menselijk. Alleen zien we het niet altijd, nu wel, door TèGèk!?. Het maakt je kampioenenstatus nog groter, Wim, en ook voor jou gaat die hoed eraf ... en mèt diepe buiging. Respect, diep respect, papa-in-wording.

Freddy hees zich ook de hemel tegemoet, geflankeerd door compagnon de route, Gunther. De vastberaden blik verraadde reeds het succesvolle einde van zijn Tourklim vanuit Luz-St-Sauveur. Rustig en gestaag vermorzelde Freddy meter na meter ... Het verleden en het verlies van zijn zoon overpeinzend. Het moet 'n pijn zijn die géén einde kent, 'n pijn die je maar héél moeilijk kan plaatsen ... 'n kind verliezen door zelfdoding. Het lijden, de pijn is 'n constante in man's blik. Liefde in tijden van eenzaamheid ... liefde die je niet meer kan geven, 'n gemis, 'n bodemloze leemte ... Ik probeer me zijn gemis in te beelden, te voelen, in te leven, ... mààr je kan dat als 'buitenstaander' niet, dat lukt gewoon niet, het is tè persoonlijk, tè intens ... En dus 'n groot respect voor en medeleven met 'n lijdende vader, die zijn persoonlijke pijngrens bij elke vlijmscherpe bocht weerlegt om proberen zijn innerlijke pijn te verzachten. Mooie inspanning, mooie beelden ook ... de overpeinzende blik, terwijl de zweetdruppels systematisch van zijn gelaat lopen en zijn ademhaling diep op en neer gaat. Zijn eigen verhaal en eigen rit, le Col mythique du Tourmalet, le Géant du Tour ... maar Freddy kwam, zag en overwon ... niet op Caesariaanse wijze, maar met veel sereniteit en innerlijke kracht ... vanuit het diepste van zijn ziel, wellicht in 'n diepe verbondenheid met zijn zoon, op 2115m. hoogte zal de bereikbaarheid wellicht iets groter geweest zijn. Héél mooi van je, Freddy. Ook voor jou, 'n diepe buiging, en er was wellicht 'n tweede hier ergens ver boven ons.
Geruggesteund en geflankeerd door 'n rockster, 'n nieuwsanker en 'n semi-professionele coureur ging Patrick op zijn eigen tempo de Pyreneeënreus te lijf, moedig, héél erg moedig. Want ook Patrick ging enkele weken terug tegen de vlakte, met 'n boomstam als tussenstop. Pijnlijk, met de nodige kleerscheuren en hechtingen. Maar hij vocht én kwam terug, zo groot was zijn drang om te overwinnen en te bedwingen in de Pyreneeën skyline. En hoewel hij niet de meest getrainde, begaafde fietser is -leeftijd, gestalte en lichaamsbouw zijn nu eenmaal bepalende factoren-, hij gaat er wel altijd voor, hij gooit zich in de strijd, met zijn eigen "Sturm und Drang"gehalte en zo bereikt hij, op zijn eigen manier, steeds weer de doelen die hij heeft uitgezet. Moedig, héél erg moedig en vooral nederig en dankbaar. Dankbaar om de onvoorwaardelijke ruggesteun, letterlijk én figuurlijk, van zijn fietsmakkers. Nederig ook omwille van het besef van zijn eigen beperkingen. Mààr, de glorie van de feniks die uit z'n as verrees was zo indrukwekkend toen hij de maat nam van Tourmalet na 'n heroïsche klim: zwoegend, zwetend, puffend ... stervend bijna, maar ook hij overwon. Op zichzelf, en voor zovele anderen ... en ik kan het niet mooier verwoorden dan hij het zelf deed: "Op de Te Gek!? fietstocht moet je geen masker dragen en wordt er geen stempel op je voorhoofd gezet. Je mag zijn wie je bent en eenmaal op de pedalen telt een sportieve solidariteit die je kracht geeft en waardoor je net dat ietsje meer kan om je eigen grens te overstijgen. "


Ronduit knap, Patrick, en ook voor jou gaat die fiere hoed af, gevolgd door 'n diepe, nederige buiging !

 

Het aftellen ...

Maandag 7 juli.

Intussen zijn we teruggekeerd uit de Corrèze alwaar mijn voorbereidingen 'n grondige knauw hebben gekregen gezien de weergoden niet thuis gaven en zelfs bij wijlen eerder van het weerbarstige type waren. Welgeteld één keer heb ik die ganse week op m'n gehuurde fiets gezeten ... De andere dagen waren regen en onweer ongenode spelbrekers - gaan fietsen met het aanwezige risico van 'n zwaar onweder is niet meteen mijn ding. Veiligheid, niet alleen de mijne maar ook die van vrouw en pluskinderen, boven alles. Eén apocalyptisch onweer was voor ons ruim voldoende, we werden ei zo na weggespoeld.

Maar bon, die ene fietstocht gaf me écht wel 'n zalig gevoel in geest en benen: de omgeving waarin je fietst is op zich al 'n aanmoediging, het heuvelend landschap doet je snakken naar meer en vooral, geeft je bij wijlen spinaziebenen, je-weet-wel ... van die Popeye-legs. Toen ik in het prachtige Beaulieu-sur-Dordogne links de D116 opdraaide, de eerste helling van de dag tegemoet, voelde ik me ronduit s-u-p-e-r ... helemaal pumped up voor de uitdaging en vooral mentaal klaar om die Pyreneeën-cols te lijf te gaan, man-tegen-berg ... op leven en dood. Ik fietste als 'n gezwind jongetje door de dorpjes en gehuchtjes, bergop en bergaf ... met de Dordogne meestal ergens kronkelend onder mij, de klim naar Bassignac-le-Bas, -nou, zo bàs was dat dorp nu ook wéér niet- deed elke vezel in mijn verhitte en bezwete lichaam verkrampen en snakken naar rust, maar ik hield dapper vol in het heetst van de strijd. Fier als 'n rijdende gieter besloot ik toch 2 minuten halt te houden om wat vloeistof uit mijn bidon tot mij te nemen, wat energie bij te pompen d.m.v. een wafeltje en natuurlijk ... 'n selfie te nemen voor het nageslacht, of tenminste de geschiedenisboeken ...

Als je intussen gewend bent te fietsen met 'n ware racefiets en je gaat dan de baan op met 'n VTT, dan is het effe wennen, die brede banden met diepe groeven glijden bijlange zo vlot niet over het asfalt, hoe graag je het ook zou willen ... Dus 'n extra trap om die extra omwenteling rond te maken was 'n must, en bijgevolg ook 'n extra inspanning.

De aankomst op de camping kwam dan ook niets te vroeg na 'n kleine 70 km. Maar bij die ene keer bleef het dus tijdens onze ingekorte vakantie, het weer was ... tja, ... 'n serieuze tegenvaller. Dus hup, hup ... morgen weer m'n eigen racefiets op en enkele stevige kuitenbijters in de buurt opzoeken ... en deze week voldoende kilometers afmalen om 'n maximale conditie op te bouwen. Want nu kort het wel bijzonder snel af ... Over exact 'n week is er in hartje Brussel de officiële start van onze TèGèk!?-Tour de France1813 editie 2014, gegeven door ons aller Europees president, Herman Van Rompuy. Op donderdag 17 juli reizen we vervolgens af naar onze uitvalsbasis in Cauterets om daar dan als volleerde berggeiten, nou ja ..., de Pyreneeën te gaan overmeesteren, zonder olifanten -die behoorden toe aan Hannibal in de Alpen, maar elk met ons stalen ros. Dit weekend zal ik m'n nieuwe Tourfiets kunnen uitproberen tijdens onze gezamenlijke laatste oefenrit, lichter wellicht, meer én (vooral) kleinere versnellingen ... het zal m'n War Horse worden vrees ik ... Ik kijk er wel naar uit, al was het maar om mee 'n boodschap te kunnen uitdragen naar mensen die snakken naar hoop, naar 'n licht in hun tunnel, of 'n luisterende echo in het diepste van hun dal. Het is belangrijk, niet alleen voor mezelf, niet alleen voor diegene die zoveel heeft geleden -samen met mij-, ongewild, ongevraagd ... soms ongehoord ..., het is vooral belangrijk voor al diegenen die nog in nood zitten, of ooit in nood komen te zitten ... Zorg en bekommernis om de ander, dàt is mijn vernieuwd levensmotto, dt is ook de reden waarom ik mijn leven over 'n andere boeg gooi, om te kunnen overleven, om vèrder te kunnen leven, om opnieuw te kunnen genieten van 'n menswaardig bestaan. Daarom ook de lokroep tot zorgkundige ... ik wil mijn kunde etaleren in de zorg, mijn hulp, werkkracht, empathie, gedrevenheid ... voor de zwakkere, hulpbehoevende ... Dàt is hetgene ik verschuldigd ben aan diegenen die me hieruit doen ontwaken hebben, dàt is de reden van mijn deelname aan de TèGèk!?-TdF ... En ook dàt, samen met mijn verhaal, zal mijn boodschap zijn aan DS-journaliste Veerle Beel aanstaande woensdag tijdens het interview dat ze komt opnemen en a.s. zaterdag in De Standaard zal verschijnen. Dàt is mijn plicht als mens, als overlevende, als echtgenoot, als mede-revalidant, ... als psychiatrisch patient. Want ik bèn Nièt Gèk ... maar ik had geluk, ik had het geluk #thebrideofmylife aan mijn zijde te hebben, ik ben haar zo immens veel verschuldigd, niet alleen dank, vooral ook vele welgemeende sorry's ... Ik heb het geluk gehad gehoord geweest te zijn, het geluk tijdig hulp gezocht te hebben, hulp aanvaard te hebben ... het geluk gehad erover te durven schrijven in de eerste plaats, maar vooral ook te durven praten, ook al waren de issues soms onoverkomelijk, bijna mensonterend, soms gewoon véél te véél bijeen ... Tja, ik heb geluk gehad ... al zou ik nu niet precies die term willen gebruiken over het weerpatroon in de Corrèze de afgelopen 10 dagen.

Maar goed, morgen is 'n nieuwe dag, wellicht 'n mooie dag ook ... en ik adem, ik lééf ... ik ben dankbaar, dankbaar om de dag, dankbaar om wie me lief is, en dankbaar dat Cauterets nu met rasse schreden nadert !