Scheiden doet lijden

Zaterdag, 19 juli 2014. Col du Tourmalet (Hautes Pyrenées, France)

Na 'n verkennende oefengalop over enkele lokale "cols" gisteren en 'n doodsmak in de afdaling, stond vandaag voor het eerst een Grand Cru Classé in het roadbook van de TèGèk!?-TdF ... de mythische Col du Tourmalet, 2115 meter boven de zeespiegel, zo'n goeie 2 kilometer hoger dan Nieuwpoort-bad zeg maa. En daar hijs je jezelf dan met 'n fietskader omhoog, gedragen door 2 flinterdunne tubes. Eén woord ... weerzinwekkend. Ik heb de rit als VIP kunnen en mogen volgen in één van onze volgwagens, gezien de rechterschouder de klap van gisteren duidelijk nog niet had verteerd. Begrijpelijk.

En dus heb ik me ontpopt tot aandachtig toeschouwer én gelegenheidsfotograaf. 4 aparte verhalen gezien vandaag ... Stijn, Wim, Freddy en Patrick. Elk 'n verhaal én 'n rit apart. Het jonge veulen, Stijn, die gezwind als 'n volleerde berggeit de flanken van de Pyreneeëncol te lijf ging. Letterlijk ... te lijf, in z'n eentje ... de overwinningsdrang was dermate groot dat hij iedereen vlotjes achter zich liet en de tweede op ruim 'n kwartier zette. Hij beklom de weg die zijn tweelingsbroer niet meer vond, de uitweg ... de ontsnappingsroute, de veilige tenminste. Geert nam 'n verkeerde route en joeg zichzelf de dood in. Voor Stijn 'n bijzonder ingrijpende klim en 'n weerzinwekkende confrontatie ... Even weerzinwekkend als de klim zelf. Maar het jeugdige enthousiasme en de kracht waren al even indrukwekkende bondgenoten in deze overwinningstocht ...Niet zozeer om het prestige van de eerste te zijn, néé ... 'n overwinning op zichzelf, voor zichzelf, maar nog meer voor zijn overleden tweelingsbroertje. Mijn hoed af, gevolgd door 'n diepe, nederige buiging.

Wim. Hij doet het nog niet zolang. Fietsen. In augustus wordt ie papa. 'n Fiere papa, eentje om trots op te zijn, sierlijk en gedoseerd heeft hij, vergezeld van enkele TèGèk!?-fietsmakkers, op magistrale wijze deze Pyreneeënreus getemd. Getemd, niet getalmd. Want zijn prestatie mocht er zeker wezen ! Maar hoe glorieus hij ook was bij de finish ... zo broos zag ik Wim, gezeten op de rotsachtige ondergrond op 2115 meter hoogte, ... kwetsbaar en o zo klein als mens. "Over 'n uur is het precies 'n jaar geleden dat ik het verdict van de dokters kreeg", stamelde hij met gebroken stem, terwijl de tranen vanuit zijn ooghoeken zich via de wangen een uitweg baanden naar ... tja, naar wat ... Ik moest slikken en keerde nederig mijn hoofd want dit was 'n bijzonder moeilijk en eenzaam moment. Helemaal alleen met je verdriet bovenop die grote berg. 'n Onvergetelijk beeld, gebrand op mijn netvlies. Menselijk, zo eenvoudig menselijk. Alleen zien we het niet altijd, nu wel, door TèGèk!?. Het maakt je kampioenenstatus nog groter, Wim, en ook voor jou gaat die hoed eraf ... en mèt diepe buiging. Respect, diep respect, papa-in-wording.

Freddy hees zich ook de hemel tegemoet, geflankeerd door compagnon de route, Gunther. De vastberaden blik verraadde reeds het succesvolle einde van zijn Tourklim vanuit Luz-St-Sauveur. Rustig en gestaag vermorzelde Freddy meter na meter ... Het verleden en het verlies van zijn zoon overpeinzend. Het moet 'n pijn zijn die géén einde kent, 'n pijn die je maar héél moeilijk kan plaatsen ... 'n kind verliezen door zelfdoding. Het lijden, de pijn is 'n constante in man's blik. Liefde in tijden van eenzaamheid ... liefde die je niet meer kan geven, 'n gemis, 'n bodemloze leemte ... Ik probeer me zijn gemis in te beelden, te voelen, in te leven, ... mààr je kan dat als 'buitenstaander' niet, dat lukt gewoon niet, het is tè persoonlijk, tè intens ... En dus 'n groot respect voor en medeleven met 'n lijdende vader, die zijn persoonlijke pijngrens bij elke vlijmscherpe bocht weerlegt om proberen zijn innerlijke pijn te verzachten. Mooie inspanning, mooie beelden ook ... de overpeinzende blik, terwijl de zweetdruppels systematisch van zijn gelaat lopen en zijn ademhaling diep op en neer gaat. Zijn eigen verhaal en eigen rit, le Col mythique du Tourmalet, le Géant du Tour ... maar Freddy kwam, zag en overwon ... niet op Caesariaanse wijze, maar met veel sereniteit en innerlijke kracht ... vanuit het diepste van zijn ziel, wellicht in 'n diepe verbondenheid met zijn zoon, op 2115m. hoogte zal de bereikbaarheid wellicht iets groter geweest zijn. Héél mooi van je, Freddy. Ook voor jou, 'n diepe buiging, en er was wellicht 'n tweede hier ergens ver boven ons.
Geruggesteund en geflankeerd door 'n rockster, 'n nieuwsanker en 'n semi-professionele coureur ging Patrick op zijn eigen tempo de Pyreneeënreus te lijf, moedig, héél erg moedig. Want ook Patrick ging enkele weken terug tegen de vlakte, met 'n boomstam als tussenstop. Pijnlijk, met de nodige kleerscheuren en hechtingen. Maar hij vocht én kwam terug, zo groot was zijn drang om te overwinnen en te bedwingen in de Pyreneeën skyline. En hoewel hij niet de meest getrainde, begaafde fietser is -leeftijd, gestalte en lichaamsbouw zijn nu eenmaal bepalende factoren-, hij gaat er wel altijd voor, hij gooit zich in de strijd, met zijn eigen "Sturm und Drang"gehalte en zo bereikt hij, op zijn eigen manier, steeds weer de doelen die hij heeft uitgezet. Moedig, héél erg moedig en vooral nederig en dankbaar. Dankbaar om de onvoorwaardelijke ruggesteun, letterlijk én figuurlijk, van zijn fietsmakkers. Nederig ook omwille van het besef van zijn eigen beperkingen. Mààr, de glorie van de feniks die uit z'n as verrees was zo indrukwekkend toen hij de maat nam van Tourmalet na 'n heroïsche klim: zwoegend, zwetend, puffend ... stervend bijna, maar ook hij overwon. Op zichzelf, en voor zovele anderen ... en ik kan het niet mooier verwoorden dan hij het zelf deed: "Op de Te Gek!? fietstocht moet je geen masker dragen en wordt er geen stempel op je voorhoofd gezet. Je mag zijn wie je bent en eenmaal op de pedalen telt een sportieve solidariteit die je kracht geeft en waardoor je net dat ietsje meer kan om je eigen grens te overstijgen. "


Ronduit knap, Patrick, en ook voor jou gaat die fiere hoed af, gevolgd door 'n diepe, nederige buiging !

 

Het aftellen ...

Maandag 7 juli.

Intussen zijn we teruggekeerd uit de Corrèze alwaar mijn voorbereidingen 'n grondige knauw hebben gekregen gezien de weergoden niet thuis gaven en zelfs bij wijlen eerder van het weerbarstige type waren. Welgeteld één keer heb ik die ganse week op m'n gehuurde fiets gezeten ... De andere dagen waren regen en onweer ongenode spelbrekers - gaan fietsen met het aanwezige risico van 'n zwaar onweder is niet meteen mijn ding. Veiligheid, niet alleen de mijne maar ook die van vrouw en pluskinderen, boven alles. Eén apocalyptisch onweer was voor ons ruim voldoende, we werden ei zo na weggespoeld.

Maar bon, die ene fietstocht gaf me écht wel 'n zalig gevoel in geest en benen: de omgeving waarin je fietst is op zich al 'n aanmoediging, het heuvelend landschap doet je snakken naar meer en vooral, geeft je bij wijlen spinaziebenen, je-weet-wel ... van die Popeye-legs. Toen ik in het prachtige Beaulieu-sur-Dordogne links de D116 opdraaide, de eerste helling van de dag tegemoet, voelde ik me ronduit s-u-p-e-r ... helemaal pumped up voor de uitdaging en vooral mentaal klaar om die Pyreneeën-cols te lijf te gaan, man-tegen-berg ... op leven en dood. Ik fietste als 'n gezwind jongetje door de dorpjes en gehuchtjes, bergop en bergaf ... met de Dordogne meestal ergens kronkelend onder mij, de klim naar Bassignac-le-Bas, -nou, zo bàs was dat dorp nu ook wéér niet- deed elke vezel in mijn verhitte en bezwete lichaam verkrampen en snakken naar rust, maar ik hield dapper vol in het heetst van de strijd. Fier als 'n rijdende gieter besloot ik toch 2 minuten halt te houden om wat vloeistof uit mijn bidon tot mij te nemen, wat energie bij te pompen d.m.v. een wafeltje en natuurlijk ... 'n selfie te nemen voor het nageslacht, of tenminste de geschiedenisboeken ...

Als je intussen gewend bent te fietsen met 'n ware racefiets en je gaat dan de baan op met 'n VTT, dan is het effe wennen, die brede banden met diepe groeven glijden bijlange zo vlot niet over het asfalt, hoe graag je het ook zou willen ... Dus 'n extra trap om die extra omwenteling rond te maken was 'n must, en bijgevolg ook 'n extra inspanning.

De aankomst op de camping kwam dan ook niets te vroeg na 'n kleine 70 km. Maar bij die ene keer bleef het dus tijdens onze ingekorte vakantie, het weer was ... tja, ... 'n serieuze tegenvaller. Dus hup, hup ... morgen weer m'n eigen racefiets op en enkele stevige kuitenbijters in de buurt opzoeken ... en deze week voldoende kilometers afmalen om 'n maximale conditie op te bouwen. Want nu kort het wel bijzonder snel af ... Over exact 'n week is er in hartje Brussel de officiële start van onze TèGèk!?-Tour de France1813 editie 2014, gegeven door ons aller Europees president, Herman Van Rompuy. Op donderdag 17 juli reizen we vervolgens af naar onze uitvalsbasis in Cauterets om daar dan als volleerde berggeiten, nou ja ..., de Pyreneeën te gaan overmeesteren, zonder olifanten -die behoorden toe aan Hannibal in de Alpen, maar elk met ons stalen ros. Dit weekend zal ik m'n nieuwe Tourfiets kunnen uitproberen tijdens onze gezamenlijke laatste oefenrit, lichter wellicht, meer én (vooral) kleinere versnellingen ... het zal m'n War Horse worden vrees ik ... Ik kijk er wel naar uit, al was het maar om mee 'n boodschap te kunnen uitdragen naar mensen die snakken naar hoop, naar 'n licht in hun tunnel, of 'n luisterende echo in het diepste van hun dal. Het is belangrijk, niet alleen voor mezelf, niet alleen voor diegene die zoveel heeft geleden -samen met mij-, ongewild, ongevraagd ... soms ongehoord ..., het is vooral belangrijk voor al diegenen die nog in nood zitten, of ooit in nood komen te zitten ... Zorg en bekommernis om de ander, dàt is mijn vernieuwd levensmotto, dt is ook de reden waarom ik mijn leven over 'n andere boeg gooi, om te kunnen overleven, om vèrder te kunnen leven, om opnieuw te kunnen genieten van 'n menswaardig bestaan. Daarom ook de lokroep tot zorgkundige ... ik wil mijn kunde etaleren in de zorg, mijn hulp, werkkracht, empathie, gedrevenheid ... voor de zwakkere, hulpbehoevende ... Dàt is hetgene ik verschuldigd ben aan diegenen die me hieruit doen ontwaken hebben, dàt is de reden van mijn deelname aan de TèGèk!?-TdF ... En ook dàt, samen met mijn verhaal, zal mijn boodschap zijn aan DS-journaliste Veerle Beel aanstaande woensdag tijdens het interview dat ze komt opnemen en a.s. zaterdag in De Standaard zal verschijnen. Dàt is mijn plicht als mens, als overlevende, als echtgenoot, als mede-revalidant, ... als psychiatrisch patient. Want ik bèn Nièt Gèk ... maar ik had geluk, ik had het geluk #thebrideofmylife aan mijn zijde te hebben, ik ben haar zo immens veel verschuldigd, niet alleen dank, vooral ook vele welgemeende sorry's ... Ik heb het geluk gehad gehoord geweest te zijn, het geluk tijdig hulp gezocht te hebben, hulp aanvaard te hebben ... het geluk gehad erover te durven schrijven in de eerste plaats, maar vooral ook te durven praten, ook al waren de issues soms onoverkomelijk, bijna mensonterend, soms gewoon véél te véél bijeen ... Tja, ik heb geluk gehad ... al zou ik nu niet precies die term willen gebruiken over het weerpatroon in de Corrèze de afgelopen 10 dagen.

Maar goed, morgen is 'n nieuwe dag, wellicht 'n mooie dag ook ... en ik adem, ik lééf ... ik ben dankbaar, dankbaar om de dag, dankbaar om wie me lief is, en dankbaar dat Cauterets nu met rasse schreden nadert !

Flandrien

Dinsdag 24 juni 2014.
Het is de afgelopen dagen en weken opvallend stil en rustig geweest op het Blogfront ... dat heeft zo 'n beetje zijn redenen en oorzaken.
Héél véél dingen om mijn hoofd ... van het ontslag in Sint-Annendael, ons huwelijk, de huwelijksreis, de administratieve rompslomp rond mijn ziektedossier, VDAB, mijn herstel, de opvolging, de toekomst, TèGèk, de weerbots van vrouwlief, de voorbereidingen voor de vakantie, ... en vooral fietsen, véél fietsen.
Op 14 mei ben ik op ontslag gegaan in het psychiatrisch ziekenhuis, voldoende op kracht gekomen en voldoende mentale weerbaarheid opgebouwd om 17 mei, de dag van ons huwelijk, te kunnen trotseren. We zijn vandaag exact 40 dagen verder en al ik dan zie wat er al allemaal gepasseerd en gerealiseerd is die afgelopen tijd ... vind ik dat behoorlijk wat.
Tja, je bent toch thuis zie ik de neutrale lezer denken ... mààr geloof me vrij, voor iemand met een herstellend brein is dat héél wat. Je beseft NIET, écht waar niet, wat het met 'n mens doet zo'n diepe, zware depressie ... die je brein helemaal UITSCHAKELT. Vegelijk het met je laptop of PC, die plots niks meer doet, niks meer kan ... en je met lede ogen dient vast te stellen dat de harde schijf OM ZEEP is, kaput, broken, ... 'n Beter of ander vergelijk kan ik niet verzinnen of geven ... het is onbeschrijfelijk ... krak hetzelfde. Als mens is dit verschrikkelijk, trust me ...
Bon, laten we het hebben over de voortgang van het fietsen, daar draait déze blog uiteindelijk om.
Ik ben begonnen op 2 juni, 'n zondag ... met 'n eerste kennismakingsrit mèt de racefiets en m'n biking gear ... 63 ellenlange kilometers lang.
De pijn en het afzien indachtig had ik me toen voorgenomen me meer als deftig te gaan voorbereiden op die TèGèk-tour in de Pyreneeën. Intussen zijn we 'n goeie 3 weken verder ... en het fietsen lukt steeds beter, 70+ km ... 90+ km ...
De spiermassa in bovenbenen en kuiten zie je dagelijks aanzwellen ... Ik ben intussen ook reeds aardig ingeburgerd in het knooppuntennetwerk, niettegenstaande er af en toe nog wel es 'n bordje wordt gemist of er 'n bordje verdwenen lijkt langs de reisroute ...
Fietstochtjes naar Leuven of Diest zijn net als effe naar de bakker of slager om de hoek bollen, het ritme van de pedaalslag voelt als 'n mes door 'n lichtgezouten Normandische hoeveboterklomp. De fysieke inspanningen zijn 'n ware verkwikkende douche voor mijn geest én lichaam. Mens sana in corpore sano, de gezonde geest in het gezonde lichaam ... weet-je-wel. Het klopt als 'n bus.
Ook al voel je de jaren wel, wees gerust, ondanks het feit dat ik al bij al bijzonder snel recupereer, ondanks mijn fysieke achterstalligheid en robuuste corpus. Tja, ik heb nu eenmaal niet de anatomie van 'n afgetraind lijfje met minimale speklaag, er zit nog aardig wat reserve om me heen, "stootbanden" denk ik dan ... in geval ik in de afdaling van Pla d' Adet een uitschuiver moest maken ... Stootbanden, ondanks de Gastric Bypass ... Het heeft zo zijn nadelen in de beklimmingen ... Het heeft ook voordelen ... als je als 'n arend, haarscherp je neus in de wind, klievend door de lucht, pijlsnel de helling afdaalt ... en dat dalen, die behendigheid, dat heb ik van kindsbeen af ... heb ik altijd fantastisch gevonden als we fietsten ... héérlijk. Dus ja, stootbanden.
Fysiologisch en cardiologisch zit alles snor, gisteren nog 'n full check-up (incl. de inspanningsproeven) ondergaan bij de cardioloog in Diest, en die heeft een de lichten op groen gezet voor deelname aan de Tour1813 avn TèGèk !?
We hebben met de groep er intussen al aardige fietstochtjes opzitten, recentelijk 'n zestal colletjes in de Belgische Ardennen omtrent Stavelot en Malmedy over 'n 70-tal kilometer ... en ook nog de Herentalse VP Classic (126km) in 'n peloton van zo'n 150 recreanten, onder begeleiding van politie, motards, seingevers ... Erg spectaculair allemaal ... Dichter bij 'n "pelotongevoel" kom ik wellicht niet meer ... de enthousiaste en luidruchtige aanmoedigingen van de toevallige terrastoeschouwers  -weliswaar in Rode Duivelssfeer- indachtig ... was de spierpijn vrij snel vergeten.
De groep zelf is ook best 'n meevaller, en ik ben al bij al blij dat ook vrouwlief reeds enkele malen heeft kunnen kennismaken en socializen met de mensen met wie ik deze hachelijke onderneming zal aanvatten. Fijne, aardige mensen ... Met enkele "kleppers" als het op wielrennen aankomt, de éne Koen, tja ... da's al bijna 'n halve coureur om niet te zeggen 'n ganse ... en de Zornik-Koen, die zeker zo goed en hard kan fietsen als hij kan zingen ... Maar ook onze fietsdames, Eefje, Bernadette en Agnes en de andere fietsheren, Gunther, Chris, Bert, Patrick, Freddy, Marc, etc ...
Het wordt 'n hele uitdaging ... maar de sfeer en kameraderie, die zit nu al goed, en daar ben ik blij om.
Het vertrekmoment komt akelig dichtbij, 17 juli ... 2 maanden na mijn huwelijk met mijn rots in de branding, mijn sprookje-in-'t-echt ...
Zonder haar zou ik hier niet staan, zonder haar zou ik dit niet doen, laat staan kunnen ... want ondanks haar moeilijke momenten, blijft ze pal achter me staan, me aanmoedigen, met die fiere blik in haar ogen geeft ze me benen van de Flandrien, gehard, wilskrachtig en de pijn verbijtend.
Het is ook voor haar dat ik dit doe, vooral voor haar ... om haar te tonen dat geen berg te hoog of te steil is, dat ik erover zal klauteren, zwoegend, alle pijn verbijtend ... om haar terug te geven waar ze zo naar verlangt ... liefde en geluk, en vooral 'n diepe onlosmakelijke verbondenheid van vriendschap en diep verlangen naar elkaar.
Dàt is #therideofmylife ... voor #thebrideofmylife ... omdat ze het waard is, meer als waard, omdat het dàtgene is waar ze recht op heeft, vooral gerechtigheid ... voor al het leed dat haar is aangedaan, voor al de pijn en verdriet dat zij heeft moeten doorstaan ... dat uitgerekend IK, met mijn gekke hoofd, haar heb aangedaan ... onbewust, ongewild.
Maar ik ben me nu wel bewust van je geleden smarten ... ik weet wel m'n lief ...
Daarom, blijf ik gaan, blijf ik trainen, ook volgende week tijdens onze vakantie in de Corrèze ... als 'n échte Flandrien in Frankrijkland ...  voor jou, voor mij, voor ons ...
En voor al diegenen die 'n gelijkaardige pijn hebben doorstaan:  partners, kinderen, nabestaanden ...
Omdat ... omdat ... Je bent niét alléén .... je bent nooit alléén.

Pinksteren

Zondag 8 juni.
Pinksterzondag. Vaderdag ... Het feesten kan niet op vandaag.
Gisteren 'n geslaagde trainingsrit achter de rug met de groep, langsheen Vlaamse wegen in het glooiend, zeg maar heuvelend Hageland. Onder de deskundige leiding van Koen vertrokken we vanuit Kapellen nabij Tienen/Glabbeek richting Glabbeek, Lubbeek, Lovenjoel, Bierbeek, Heverlee, Leuven, Holsbeek, Tielt-Winge en zo terug naar het startpunt.
Rekening houdend met de korte verplaatsing naar het vertrekpunt gisterochtend had ik er toch 'n stevige 70 kilometers opzitten ... in 'n zeg maar broeierige hitte. Maar missie geslaagd, en ondanks de verkrampte tenen (onvoldoende gedronken en de hitte), toch vrij behoorlijk de eerste trainingsweek doorgekomen. En al bij al ben ik vrij trots op mijn prestaties, ik had het véél en véél erger/zwaarder verwacht. Doch behalve de obligatoire zadelpijn en de occasionele pijn in de kniegewrichten, houdt dit loden lijf van me relatief (goed) stand tegen zoveel fysiek geweld.
Tja, je moet er wat voor over hebben als je dit soort onderneming tot 'n goed einde wil brengen, het gaat me noch voor de overwinning laat staan voor de eer, het gaat me écht om de uitdaging, om het kunnen als je iets écht wil ... Om het kunnen realiseren van 'n droom en vooral het project ansich, Tè Gèk!?, voor alle hulpverleners in het bijzonder, maar bovenal voor mijn echtgenote, haar ben ik dit verschuldigd, haar bewijzen hoeveel pijn ik wil ondergaan als dank, als dank voor al de smarten en pijn die zij gedurende zo lange tijd heeft (moeten) ondergaan, voor al hààr lijden ... wil ik ièts terugdoen.
Vandaag was ze mijn reisgezel, gezeten op hààr stalen ros, en of ik fièr was op haar, out of the blue, eerste fietstochtje van het jaar, onvoorbereid, vergezeld van 'n trainingsbeest, stilaan opgewarmd door het hard labeur gedurende de voorbije week. Ze fietste dapper méé, zwetend, zwoegend, kreunend de Hagelandse hellingen op en af ... 32 km in totaal in opnieuw 'n serieuze warmte ... En of ze heeft afgezien, maar andermaal wist ze van géén wijken.
Ik kon het dan ook niet over mijn hart krijgen haar nièt te belonen met 'n ijsje na het beklimmen van die scherpe heuvel in Hagelands Marialand ... Ze is écht 'n schatje ... mijn vrouwke lief ...
Toen we gisteren dreigde langs onze woonst te passeren (wat we uiteindelijk ook deden) bracht ik haar snel per sms op de hoogte ... En 'n weinig later stond ze, met de fotocamera in de aanslag, breed lachend en wuivend het ganse Tè Gèk!? peloton aan te moedigen, alsof we laatste meters beklommen van de Mont Ventoux. Ze is niet alleen mijn grootste steun en toeverlaat, ze is bovenal mijn grootste trots, ééntje-uit-de-duizend, nee zelfs niet, tout court une pièce unique !
Ze steunt me altijd en overal, onvoorwaardelijk, zonder dralen noch morren.
Ook zo toen we vanochtend om 9.30u de Pinkstermisviering bijwoonden in de kapel van Sint-Annendael ...  ik voelde haar blikken van trots en bewondering voor haar echtgenoot bij het voorzingen en voorlezen tijdens de eucharistie. Ik vraag niet of ze meegaat, het is uiteindelijk mijn beleving van mijn hervonden geloof, nee ze gaat gewoon mee, omdat ze naar waarde kan inschatten hoe belangrijk het voor me is, en alleen die redenering maakt haar bijzonder, en groots.
Het is dan ook voor haar dat ik mijn pijnen verbijt, en blijf gaan, blijf mijn grenzen verleggen, tot ik voldoende gewapend ben om die 2 bergen te beklimmen, en bereiken zal ik het, mijn doel.
Da's 't minste, toch ?
Morgen toch maar 'n dagje rust inlassen, de spieren enige rust gunnen .... en vrouwlief ook iets gunnen, 'n dagje Ardennen, of gewoon 'n heerlijk dagje erop uit ... Quality time voor 'n quality woman, al is het in alle eenvoud, met onze picknick en 's avonds 'n bbq'tje thuis ... de kwarteltjes zijn gevuld met look, rozemarijn, ui en tijm ... en ze zwemmen in de marinade van bouillon en tapenade ... Heerlijk lekker wellicht ... Moet kunnen, want de boog, nee die hoeft voor mij niet langer altijd gespannen te staan ... En dinsdag, dan spring ik als 'n dartel veulen op mijn racefiets en malen we verder de nodige kilometers ... Vuriger als voorheen, en vuriger als de tongen van Pinksteren !

Rustdag

Woensdag 4 juni 2014.
Vandaag 'n rustdagje ingelast, een voorzien rustdagje - kwestie van niet tè hard van stapel te lopen, euh fietsen en geen spieren onnodig te (over)belasten.
Zondag, maandag en dinsdag ... 3 dagen op rij flink gefietst, telkens om en bij de 50à 60 km ... from scratch, niet slecht vind ik.
Gisteren was m'n licht dan ook uit na de laatste oefensessie en 'n eerste 'beklimming' op het einde van de rit welteverstaan, van de Blereberg, 'n kort maar krachtig kuitenbijtertje. Om halfzes ben ik wakker geworden ... Dus de rustdag vandaag was welgekomen, en gezegend was hij ook al, met héél veel regenwater !
Telkens ik vertrek stippel ik zorgvuldig mijn rit uit via Vlaanderen Fietsland ... nu gebiedt de eerlijkheid me toch te melden dat de bewegwijzering op de sitemap en die te velde niet geheel overeenstemmen ... Althans gisteren toch niet, meermaals ben ik moeten terugkeren om de knooppuntnummers te controleren ... en vast te stellen dat ze niet conform waren met de genoteerde rit ... Gelukkig heb ik in m'n jonge jaren voldoende in de regio gefietst en bleken Testelt, Averbode, Langdonken, Langdorp etc ... niet al tè veel geheimen te herbergen voor mijn grijze hersenmassa.
En dus via een tussenstop bij m'n ouders -alwaar ik dankbaar de innerlijke mens versterkte met 2 boterhammen- geraakte ik netjes op m'n eindbestemming, moe maar voldaan.
En dus vandaag rust, al is dat ook relatief - heb er 'n actief huishoudelijk dagje allerhande opzitten, het kampeergerief opnieuw herschikt en gerangeerd, wat klusjes, wat lees- en opruimwerk, opvang van de 3 jongens én wat voorbereidend werk voor ons zomerreces vanaf 28/6.
Het leuke aan zo'n 'projecten' zeg maar, na maanden van stille, eenzame en verduisterde verveling, onwetendheid en tastend zoeken naar hoop ... is dat je opnieuw structuur in je leven brengt, en zin ook ... Zin-geving, (z)invulling ook. Het doet me reflecteren naar de therapiesessies die ik dagelijks volgde in Diest ... het bleek een heuse takeldienst, ze krikken je op en slepen je verder naar de dichtstbij gelegen garage voor verder herstel. En zo ook de voorbereidingen voor het Pyreneeën-avontuur, de voorbereidingen voor onze vakantie, en de nieuwe "roeping" en opleiding vanaf september, voeg daarbij het examenrooster van mijn 3 grote studenten, en je dagen geraken al snel gevuld. Maar gevuld in positieve zin, gestructureerd en zinvol ... het helpt na lange tijden van herstel en het wanhopig zoeken naar de juiste componenten, ook dat brein weer aan de praat te krijgen, de bits en bytes slaan weer aan, slaan weer aan het werk ... en da's een wereld van verschil met een jaar geleden. Heel bizar hoe "ziek" of hoe "dysfunctioneel" een menselijk brein kan worden ... maar vooral opmerkelijk ook hoe het zich uiteindelijk toch kan "her-stellen" ... Resetten.
It's a state of mind ... maar daar moet je in de eerste plaats "in staat" toe zijn, en hoe hard je ook wil, hoe hard je tracht en vecht ... je bent hierbij VOLLEDIG afhankelijk van je hersenprikkels ... En die komen terug, dat voel, ervaar ik maar al te best ... steeds beter en sterker, stap per stap, elke dag opnieuw. Reset. Renaissance. Hersteld en herboren ... zo voel ik me stilaan ook.
Rustiger, gesterkt door en mèt mijn geloof.
Vandaag heb ik -zomaar- en zonder enige aanleiding of reden, een noveenkaars opgediept en aangestoken ... het was 'n diepe, onweerstaanbare drang en dwang vanuit het diepste van mijn ziel. En dat kleine gebaar, hoe banaal ook ... gaf me 'n enorme rust, in m'n hoofd, in m'n geest en ook in m'n hart ... Al was het maar om mijn 3 blokkers in Welle een week of 2-3 een hart onder de riem te steken bij de examens. Nicholas' laatste rondje in 't Aalsterse college ... Onvoorstelbaar gewoon ... En terwijl ik het zeg en denk, flitsen al die "verloren" jaren door mijn hoofd, gemiste jaren, voorbij voor altijd, niet meer in te halen, niet meer te herhalen.
Een tijd geleden zou het me diep en diepbedroefd maken, intriest, diep depressief en ongelukkig. Nu niet meer, niet dat er geen spijt is, maar ik heb het -eindelijk- kunnen plaatsen ... en dankbaarheid is in de plaats gekomen ... dankbaarheid en geluk om wie ze intussen al zijn en hoe het hen vergaat.
En dat is het grote verschil tussen de diepte en het dal ...  A state of mind, én .... rust. In je hoofd, in je ziel, in je bestaan ... Welgekomen, ook vandaag, op 'mijn' eerste rustdag ... ondanks de bakken water en de liters regen. Morgen gaan we er weer tegenaan, uitgerust !

We move on !

Maandag 2 juni.
The day after ... Na zo'n eerste felle trainingsrit zou 'n mens verwachten dat je in de lappenmand ligt met spierpijnen allerhande en verstijfde ledematen. 63 kilometer aan 'n stevig tempo is immers 'n échte binnenkomer als je 't mij vraagt ... maar ik kan me uiteraard vergissen, ik ben slechts leek in de materie.
Maar dus "het gevoel" viel al bij al nog mee, ik was gisteren wonderwel snel gerecupereerd, weliswaar zonder vochtafdrijvende middelen, spierversterkers noch amfetamines of glenbuterols of andere epo's. Gewoon ... Character ... with a C. Pure-C :-)
Nu moet ik ridderlijk toegeven dat het gisteravond toch overal 'n klein beetje "zeer" deed zenne, doch de Voltaren gel en de vakkundigheid van mijn vrouwkes handen hebben het nodige soelaas gebracht, ja ... vooral aan dat zitvlak.
En dus gingen we vandaag meteen voor 'n opvolger zorgen hé, niet in groep deze maal doch helemaal alleen. De route moest langs Diest voeren aangezien ik bij Agnes noch 'n resem outfits moest oppikken. Vlaanderen Fietsland, de fietsknooppunten, 'n teruggevonden Bikepointer met bevestigingselastiek ... zouden mijn zelfgemaakte Garmin vormen. En rond de klok van tienen besteeg ik mijn Ridley-ros voor 'n nieuwe tocht langs Vlaamse, eerder Hagelandse velden ... Bekkevoort, Waanrode, Assent, Webbekom, Diest, Zichem, Testelt, Messelbroek, Rillaar, Tielt-Winge ... all in all 57 km ... Maar toen ik rond de klonk van enen terug thuiskwam was m'n pijpke toch andermaal uit. Maar ik was opgelucht dat ik voldoende wilskracht had gevonden om op eenzame basis de voorbereiding verder te zetten, want dàt is nu precies het grensverleggende voor iemand als ik, als je uit zo'n diep dal ben geklommen ... Daar waar ik nog zou kunnen/durven opgeven, zet ik hier door, en dat is de overwinning, het bewijs dat ik mentaal terug aansterk en herstel. En daar is het me ook om te doen, om dat volledige herstel, om het opnieuw 'mens' kunnen zijn, om opnieuw "onder" de mensen te kunnen zijn.
Dàt is ook mijn motivatie en drang om met mijn verhaal naar buiten te komen en te getuigen, om anderen te overtuigen dat er afritten en uitwegen bestaan uit depressie, uit de somberheid, uit de neerslachtigheid ... Het is 'n langzaam proces van heling, het opbouwen van 'n nieuwe veilige schutskring, en langzaam nieuwe projecten, nieuwe doelen voor ogen stellen. En het is iets wat ieder van ons kan, wat ieder van ons in zich heeft ... Alleen, ... als je zo diep in het dal bent beland, dan zie je het vaak niet meer, dan voel je het vaak niet meer, dan ... vind je het vaak niet meer.
Daarom ook, psychiatrie is géén schande, het is geen huis vol lunatics, het is geen verbanningsoord ... het is een huis, een huis van hulp en vertrouwen, .... een THUIS voor mensen in nood.
Daarom ook mijn verknochtheid van het project Tè Gèk !? en alle mensen die zich dagdagelijks inzetten in de zorgsector.
Daarom ook mijn vechtersinstinct, dit is iets wat ik hen verschuldigd ben, en niet alleen de hulpverleners, maar ook al diegenen die bang zijn, bevreesd en beschaamd zijn hulp te vragen, te zoeken.
Maar het is ook 'n persoonlijk eerbetoon, 'n eerbetoon aan de sterkste der sterksten, hoewel àl te vaak de impacten op de partners van depressieve patiënten tè fel wordt onderschat -maar daar schrijf ik nog 'n aparte blog over-, 'n eerbetoon aan ZIJ, die in de meest ondankbare en harde dagen, in de diepste emotionele stormen, in de pijnlijkste en meest verdrietige uren van pijn, kommer, kwel en waanzin ... is blijven rechtstaan, gehavend, gepijnigd ... blijven rechtstaan en blijven véchten. Ze verdient 'n standbeeld, groter dan de Christus in Rio ... Maar dat is ergens wel onrealist, maar als ik die berg opkom, tot tweemaal toe, zal ik je standbeeld eren, want dàt is het minste wat ik kan doen ...
Een boetetocht, een eretocht ... voor mijn vrouw !
En dus gaan we ervoor, voor ZIJ in de eerste plaats , voor mijn Vrolijke Sjadjes van SAD, en voor allen, patienten, familie, nabestaanden en zorgverstrekkers ... die ongewild doch ongeremd ooit met psychiatrie te maken kregen. Tè Gèk !? of niet ... ik voel me alvast 'gewoon', maar wel vastberaden !
Time ... we move on ! Op Pure C .... Puur karakter !

Dag 1

Zondag 1 juni 2014.
Ik keer terug naar vrijdag 9 mei, zo'n kleine maand geleden. Intussen is er veel gebeurd, erg véél gebeurd doch dat zal ik verder beschrijven in de Kievit-blogs.
9 mei dus, vrijdagnamiddag, Sint-Annendael te Diest. Ik ontmoet louter toevallig Marc Hellinckx, de projectverantwoordelijke van de vzw Tè Gèk, ontstaan in de schoot van het psychiatrisch centrum SAD ... Tè Gèk ?! stelt zich tot doel het taboe rond psychiatrie te doorbreken, en surtout het onderwerp psychiatrie 'bespreekbaar' te maken.
Marc had enkele weken eerder, samen met documentairemaker Bart Van Wanzeele, tijdens één van onze groepsmomenten het 2014 Tour de France-project en onderwerp (Preventie Zelfdoding) komen toelichten, en samen met de uitgebreide lectuur die ik de afgelopen weken verslonden had, wist ik dus al te best waar het om gaat.
Voor de onwetende lezer, voor het 4e jaar op rij, fietst de vzw Tè Gèk gedurende "La Grande Bouclé" (ofte de échte Tour de France) gedurende 1 week op het "parcours" van Le Tour, samen met patiënten, familie, nabestaanden .... Vorig jaar was het thema "Jonge dementerenden" en werd o.a. de mythische Mont Ventoux beklommen, er fietsen dan ook telkens enkele BV's mee die het project een warm hart toedragen. En dus dit jaar, van 17/7 tot 25/7 gaat het opnieuw richting de Franse vijfhoek, meer bepaald richting Pyreneeën. Het thema dit jaar draait rond Preventie Zelfdoding.
Maar terug naar die bewuste vrijdagmiddag.
Marc repliceerde op mijn vraag, hoe het verging met het TdF-project en de voorbereidingen: "vrij behoorlijk DOCH we komen eigenlijk nog een man/vrouw tekort" ... Gezien het thema, gezien mijn opname, gezien mijn "geschiedenis" ... en gezien mijn overtuiging iets te willen terugdoen aan de "gemeenschap" om die psychiatrie inderdaad uit de verdoemenishoek te halen ... dacht ik bij mezelf, why not ... en zo gauw ik dacht, liet ik Marc weten, ik ben geïnteresseerd.
Er volgde bliksemsnel overleg met dr. Van Daele en Bart Van Wanzeele, de docu-maker, en ik ietsje later met het thuisfront ... Want ik zou niet alleen de TdF meerijden, ik zou onderdeel worden van 'n documentaire over het onderwerp, die in oktober op Canvas zou worden uitgezonden.
En gezien mijn dagen erg snel begonnen te korten in SAD, was snel handelen de boodschap .. Nog diezelfde namiddag volgde een eerste interview-gesprek met Bart om mijn 'verhaal' te horen ... De lichten sprongen, net als bij de start van een F1-Grand Prix één voor één op groen !
En de volgende zaterdagochtend was alles in kannen en kruiken.
Ik zou dus gaan voor "the ride of my life" ... op 20/7 de bekende col Pla d' Adet opklauteren en op 23/7 de Lance Armstrong-col Hautacam ... Daags nadien zullen we de échte helden aanschouwen op de flanken van die Pyreneeën-berg.
Nu die Tè Gèk-TdF is natuurlijk één ding (qua beleving, qua inspanning, qua intensiteit ...), het gevoel van 'n camera die je bij elke stap volgt, leek me niet meteen beangstigend, doch veeleer bevrijdend. Ik kreeg plots de kans MIJN verhaal te doen, de kans mensen te sensibiliseren, te overtuigen over het belang en het nut, en de ernst ook van "psychiatrie" ... Mensen ook wijzen dat er geen enkele reden tot drempelvrees is, mensen verzekeren dat je niet knettergek bent omdat 'n opname noodzakelijk is of was .... En vooral, mensen de boodschap kunnen uitdragen ... dat het vooral géén SCHANDE is .... want je bent écht niet alleen !
Over het docu-verhaal bericht ik in de volgende blogs nog wel - laat het ons even over de fysieke uitdaging hebben ... een Waes-Wouters dingetje, of zoiets ... ik ben alleszins niet van plan in maatpak de Pyreneeën in te trekken zoals die 2 het op TV deden, ofschoon mijn nicht hierop aanstuurde ....
No way, José !
Hoe begin je daaraan ? Hoe begin je in godesnaam aan 'n voorbereiding om 2 Pyreneeën-cols te temmen ... Als niet-geoefend fietser notabene ! Sportief wel, véél en véél te weinig ... maar da's al lang geleden ... Hoewel ik de sportsessies tijdens mijn SAD-verblijf steeds met het nodige enthousiasme én de gekende passie heb aangevat en beoefend ! Tja, ik zou Gert Janssens niet zijn hé !
Hoe begin je aan zoiets, rekening houdend met 'n huwelijk op 17 mei en 'n tiendaagse huwelijksreis naar Wenen en Salzburg van 18/5 tot 28/5 ... Goeie vraag !
Wel... het antwoord is poepsimpel ... stap per stap, van zodra je teruggekeerd bent van je reis.
En dus vandaag was het eindelijk zover ! Mijn eerste oefenrit mèt de groep ... mijn eerste kennismaking met mijn stalen-ros-in-bruikleen ... een heuse racefiets ... mèt klikpedalen !
Wat heen en weer gemail met de co-ordinatrice, Agnes, overtuigden met om vrijdag 'n snel aller-retourtje naar Van Eyck in Aalst te doen om aldaar een 'basis-uitrusting' aan te schaffen.
Een Tè Gèk ?! zicht in elk geval, ik in zo'n rennersplunje ... ik leek Borat wel, zonder snor weliswaar ! Je tikt plotsklaps de meest gèkke zoekopdrachten in op Google ... "of je überhaupt een slip draagt onder zo'n wielerbroek (mèt zeemvel) ..." Niet dus ! En dus van Borat ging het vrij snel naar een Schot-in-kilt gevoel. Tè Gèk ?! Echt waar !
En dan de fietsschoen ... welke klikpedalen en plaatjes ... Gelukkig beantwoordde Agnes me vakkundig mijn onwetendheid en kan je Van Eyck als dè fietsspeciaalzaak bij uitstek beschouwen ...
De plaatjes voor het SLD-kliksysteem bevestigde ik gisteren al ... de nachtrust werd snel nachtonrust en zenuwachtigheid. Gevolg bij het wekken vanochtend om 4.30u kon ik gelukkig nog het laatste quart en de beslissende verlenging meepikken van de NBA-wedstrijd tussen de OKC Thunder en de San Antonio Spurs. Van slapen was geen sprake meer, ik wou en zou in opperste concentratie toeleven naar de start om 10u in Diest.
Wie ? Wat ? Hoe ver ? Hoe snel ? Klikpedalen ? Wat ? Help ! ...
Even na tienen was het zover, ik had snel kennisgemaakt met de andere groepsleden, 'n snelle uitleg met tricks én gimmicks omtrent de klikpedalen en het versnellingsapparaat zouden een vlotte integratie in het peloton garanderen ... en WEG WAREN WE !!!
De eerste hectometers lichtjes benauwd, doch al vrij snel kreeg ik m'n fiets onder controle, al leek het bij momenten wel alsof ik op zo'n vermaledijd koersfietsje op de paardenmolen zat, hysterisch fietsend in de hoop eeuwige glorie te rapen bij het aftrekken van de "flosj" .... verkeerde versnelling dus, belachelijk veel omwentelingen !
De tocht zou ons leiden via Diest / Kortenaken / Tienen en terug .... aan 'n stevig tempo .... 63 keiharde kilometers voor de eerste rit ... 63 km !
Maar ik overleefde, al was het einde afzien als de pest, doch Marc op zijn bezemfiets, hield het vol bij me tot aan de meet. Het afstappen was bijzonder pijnlijk, voor dijspieren en vooral ... m'n zitvlak.
Doch 2 sandwiches en 'n colaatje light later, viel de pijn al bij al mee.
De kop is eraf ! Vanaf morgen worden het dagelijkse oefensessies, gestadig opbouwend, want over 2 weken krijgen we 'n goeie 120 km voorgeschoteld ... Herentals - Lubbeek - Herentals .... en nog enkele oefenritjes in de buurt van Stavelot .... en over 43 dagen om precies te zijn ... gaat het richting Frankrijk, en dan moeten we top zijn ! Want ... ik gà hier écht voor, écht !
Want DIT wordt de ride of my life ! Tot gauw, tot Tè Gèk ?!