Na 'n verkennende oefengalop over enkele lokale "cols" gisteren en 'n doodsmak in de afdaling, stond vandaag voor het eerst een Grand Cru Classé in het roadbook van de TèGèk!?-TdF ... de mythische Col du Tourmalet, 2115 meter boven de zeespiegel, zo'n goeie 2 kilometer hoger dan Nieuwpoort-bad zeg maa. En daar hijs je jezelf dan met 'n fietskader omhoog, gedragen door 2 flinterdunne tubes. Eén woord ... weerzinwekkend. Ik heb de rit als VIP kunnen en mogen volgen in één van onze volgwagens, gezien de rechterschouder de klap van gisteren duidelijk nog niet had verteerd. Begrijpelijk.
En dus heb ik me ontpopt tot aandachtig toeschouwer én gelegenheidsfotograaf. 4 aparte verhalen gezien vandaag ... Stijn, Wim, Freddy en Patrick. Elk 'n verhaal én 'n rit apart. Het jonge veulen, Stijn, die gezwind als 'n volleerde berggeit de flanken van de Pyreneeëncol te lijf ging. Letterlijk ... te lijf, in z'n eentje ... de overwinningsdrang was dermate groot dat hij iedereen vlotjes achter zich liet en de tweede op ruim 'n kwartier zette. Hij beklom de weg die zijn tweelingsbroer niet meer vond, de uitweg ... de ontsnappingsroute, de veilige tenminste. Geert nam 'n verkeerde route en joeg zichzelf de dood in. Voor Stijn 'n bijzonder ingrijpende klim en 'n weerzinwekkende confrontatie ... Even weerzinwekkend als de klim zelf. Maar het jeugdige enthousiasme en de kracht waren al even indrukwekkende bondgenoten in deze overwinningstocht ...Niet zozeer om het prestige van de eerste te zijn, néé ... 'n overwinning op zichzelf, voor zichzelf, maar nog meer voor zijn overleden tweelingsbroertje. Mijn hoed af, gevolgd door 'n diepe, nederige buiging.
Wim. Hij doet het nog niet zolang. Fietsen. In augustus wordt ie papa. 'n Fiere papa, eentje om trots op te zijn, sierlijk en gedoseerd heeft hij, vergezeld van enkele TèGèk!?-fietsmakkers, op magistrale wijze deze Pyreneeënreus getemd. Getemd, niet getalmd. Want zijn prestatie mocht er zeker wezen ! Maar hoe glorieus hij ook was bij de finish ... zo broos zag ik Wim, gezeten op de rotsachtige ondergrond op 2115 meter hoogte, ... kwetsbaar en o zo klein als mens. "Over 'n uur is het precies 'n jaar geleden dat ik het verdict van de dokters kreeg", stamelde hij met gebroken stem, terwijl de tranen vanuit zijn ooghoeken zich via de wangen een uitweg baanden naar ... tja, naar wat ... Ik moest slikken en keerde nederig mijn hoofd want dit was 'n bijzonder moeilijk en eenzaam moment. Helemaal alleen met je verdriet bovenop die grote berg. 'n Onvergetelijk beeld, gebrand op mijn netvlies. Menselijk, zo eenvoudig menselijk. Alleen zien we het niet altijd, nu wel, door TèGèk!?. Het maakt je kampioenenstatus nog groter, Wim, en ook voor jou gaat die hoed eraf ... en mèt diepe buiging. Respect, diep respect, papa-in-wording.
Freddy hees zich ook de hemel tegemoet, geflankeerd door compagnon de route, Gunther. De vastberaden blik verraadde reeds het succesvolle einde van zijn Tourklim vanuit Luz-St-Sauveur. Rustig en gestaag vermorzelde Freddy meter na meter ... Het verleden en het verlies van zijn zoon overpeinzend. Het moet 'n pijn zijn die géén einde kent, 'n pijn die je maar héél moeilijk kan plaatsen ... 'n kind verliezen door zelfdoding. Het lijden, de pijn is 'n constante in man's blik. Liefde in tijden van eenzaamheid ... liefde die je niet meer kan geven, 'n gemis, 'n bodemloze leemte ... Ik probeer me zijn gemis in te beelden, te voelen, in te leven, ... mààr je kan dat als 'buitenstaander' niet, dat lukt gewoon niet, het is tè persoonlijk, tè intens ... En dus 'n groot respect voor en medeleven met 'n lijdende vader, die zijn persoonlijke pijngrens bij elke vlijmscherpe bocht weerlegt om proberen zijn innerlijke pijn te verzachten. Mooie inspanning, mooie beelden ook ... de overpeinzende blik, terwijl de zweetdruppels systematisch van zijn gelaat lopen en zijn ademhaling diep op en neer gaat. Zijn eigen verhaal en eigen rit, le Col mythique du Tourmalet, le Géant du Tour ... maar Freddy kwam, zag en overwon ... niet op Caesariaanse wijze, maar met veel sereniteit en innerlijke kracht ... vanuit het diepste van zijn ziel, wellicht in 'n diepe verbondenheid met zijn zoon, op 2115m. hoogte zal de bereikbaarheid wellicht iets groter geweest zijn. Héél mooi van je, Freddy. Ook voor jou, 'n diepe buiging, en er was wellicht 'n tweede hier ergens ver boven ons.
Geruggesteund en geflankeerd door 'n rockster, 'n nieuwsanker en 'n semi-professionele coureur ging Patrick op zijn eigen tempo de Pyreneeënreus te lijf, moedig, héél erg moedig. Want ook Patrick ging enkele weken terug tegen de vlakte, met 'n boomstam als tussenstop. Pijnlijk, met de nodige kleerscheuren en hechtingen. Maar hij vocht én kwam terug, zo groot was zijn drang om te overwinnen en te bedwingen in de Pyreneeën skyline. En hoewel hij niet de meest getrainde, begaafde fietser is -leeftijd, gestalte en lichaamsbouw zijn nu eenmaal bepalende factoren-, hij gaat er wel altijd voor, hij gooit zich in de strijd, met zijn eigen "Sturm und Drang"gehalte en zo bereikt hij, op zijn eigen manier, steeds weer de doelen die hij heeft uitgezet. Moedig, héél erg moedig en vooral nederig en dankbaar. Dankbaar om de onvoorwaardelijke ruggesteun, letterlijk én figuurlijk, van zijn fietsmakkers. Nederig ook omwille van het besef van zijn eigen beperkingen. Mààr, de glorie van de feniks die uit z'n as verrees was zo indrukwekkend toen hij de maat nam van Tourmalet na 'n heroïsche klim: zwoegend, zwetend, puffend ... stervend bijna, maar ook hij overwon. Op zichzelf, en voor zovele anderen ... en ik kan het niet mooier verwoorden dan hij het zelf deed: "Op de Te Gek!? fietstocht moet je geen masker dragen en wordt er geen stempel op je voorhoofd gezet. Je mag zijn wie je bent en eenmaal op de pedalen telt een sportieve solidariteit die je kracht geeft en waardoor je net dat ietsje meer kan om je eigen grens te overstijgen. "
Ronduit knap, Patrick, en ook voor jou gaat die fiere hoed af, gevolgd door 'n diepe, nederige buiging !
Geen opmerkingen:
Een reactie posten