Intussen zijn we teruggekeerd uit de Corrèze alwaar mijn voorbereidingen 'n grondige knauw hebben gekregen gezien de weergoden niet thuis gaven en zelfs bij wijlen eerder van het weerbarstige type waren. Welgeteld één keer heb ik die ganse week op m'n gehuurde fiets gezeten ... De andere dagen waren regen en onweer ongenode spelbrekers - gaan fietsen met het aanwezige risico van 'n zwaar onweder is niet meteen mijn ding. Veiligheid, niet alleen de mijne maar ook die van vrouw en pluskinderen, boven alles. Eén apocalyptisch onweer was voor ons ruim voldoende, we werden ei zo na weggespoeld.
Maar bon, die ene fietstocht gaf me écht wel 'n zalig gevoel in geest en benen: de omgeving waarin je fietst is op zich al 'n aanmoediging, het heuvelend landschap doet je snakken naar meer en vooral, geeft je bij wijlen spinaziebenen, je-weet-wel ... van die Popeye-legs. Toen ik in het prachtige Beaulieu-sur-Dordogne links de D116 opdraaide, de eerste helling van de dag tegemoet, voelde ik me ronduit s-u-p-e-r ... helemaal pumped up voor de uitdaging en vooral mentaal klaar om die Pyreneeën-cols te lijf te gaan, man-tegen-berg ... op leven en dood. Ik fietste als 'n gezwind jongetje door de dorpjes en gehuchtjes, bergop en bergaf ... met de Dordogne meestal ergens kronkelend onder mij, de klim naar Bassignac-le-Bas, -nou, zo bàs was dat dorp nu ook wéér niet- deed elke vezel in mijn verhitte en bezwete lichaam verkrampen en snakken naar rust, maar ik hield dapper vol in het heetst van de strijd. Fier als 'n rijdende gieter besloot ik toch 2 minuten halt te houden om wat vloeistof uit mijn bidon tot mij te nemen, wat energie bij te pompen d.m.v. een wafeltje en natuurlijk ... 'n selfie te nemen voor het nageslacht, of tenminste de geschiedenisboeken ...
Als je intussen gewend bent te fietsen met 'n ware racefiets en je gaat dan de baan op met 'n VTT, dan is het effe wennen, die brede banden met diepe groeven glijden bijlange zo vlot niet over het asfalt, hoe graag je het ook zou willen ... Dus 'n extra trap om die extra omwenteling rond te maken was 'n must, en bijgevolg ook 'n extra inspanning.
De aankomst op de camping kwam dan ook niets te vroeg na 'n kleine 70 km. Maar bij die ene keer bleef het dus tijdens onze ingekorte vakantie, het weer was ... tja, ... 'n serieuze tegenvaller. Dus hup, hup ... morgen weer m'n eigen racefiets op en enkele stevige kuitenbijters in de buurt opzoeken ... en deze week voldoende kilometers afmalen om 'n maximale conditie op te bouwen. Want nu kort het wel bijzonder snel af ... Over exact 'n week is er in hartje Brussel de officiële start van onze TèGèk!?-Tour de France1813 editie 2014, gegeven door ons aller Europees president, Herman Van Rompuy. Op donderdag 17 juli reizen we vervolgens af naar onze uitvalsbasis in Cauterets om daar dan als volleerde berggeiten, nou ja ..., de Pyreneeën te gaan overmeesteren, zonder olifanten -die behoorden toe aan Hannibal in de Alpen, maar elk met ons stalen ros. Dit weekend zal ik m'n nieuwe Tourfiets kunnen uitproberen tijdens onze gezamenlijke laatste oefenrit, lichter wellicht, meer én (vooral) kleinere versnellingen ... het zal m'n War Horse worden vrees ik ... Ik kijk er wel naar uit, al was het maar om mee 'n boodschap te kunnen uitdragen naar mensen die snakken naar hoop, naar 'n licht in hun tunnel, of 'n luisterende echo in het diepste van hun dal. Het is belangrijk, niet alleen voor mezelf, niet alleen voor diegene die zoveel heeft geleden -samen met mij-, ongewild, ongevraagd ... soms ongehoord ..., het is vooral belangrijk voor al diegenen die nog in nood zitten, of ooit in nood komen te zitten ... Zorg en bekommernis om de ander, dàt is mijn vernieuwd levensmotto, dt is ook de reden waarom ik mijn leven over 'n andere boeg gooi, om te kunnen overleven, om vèrder te kunnen leven, om opnieuw te kunnen genieten van 'n menswaardig bestaan. Daarom ook de lokroep tot zorgkundige ... ik wil mijn kunde etaleren in de zorg, mijn hulp, werkkracht, empathie, gedrevenheid ... voor de zwakkere, hulpbehoevende ... Dàt is hetgene ik verschuldigd ben aan diegenen die me hieruit doen ontwaken hebben, dàt is de reden van mijn deelname aan de TèGèk!?-TdF ... En ook dàt, samen met mijn verhaal, zal mijn boodschap zijn aan DS-journaliste Veerle Beel aanstaande woensdag tijdens het interview dat ze komt opnemen en a.s. zaterdag in De Standaard zal verschijnen. Dàt is mijn plicht als mens, als overlevende, als echtgenoot, als mede-revalidant, ... als psychiatrisch patient. Want ik bèn Nièt Gèk ... maar ik had geluk, ik had het geluk #thebrideofmylife aan mijn zijde te hebben, ik ben haar zo immens veel verschuldigd, niet alleen dank, vooral ook vele welgemeende sorry's ... Ik heb het geluk gehad gehoord geweest te zijn, het geluk tijdig hulp gezocht te hebben, hulp aanvaard te hebben ... het geluk gehad erover te durven schrijven in de eerste plaats, maar vooral ook te durven praten, ook al waren de issues soms onoverkomelijk, bijna mensonterend, soms gewoon véél te véél bijeen ... Tja, ik heb geluk gehad ... al zou ik nu niet precies die term willen gebruiken over het weerpatroon in de Corrèze de afgelopen 10 dagen.
Maar goed, morgen is 'n nieuwe dag, wellicht 'n mooie dag ook ... en ik adem, ik lééf ... ik ben dankbaar, dankbaar om de dag, dankbaar om wie me lief is, en dankbaar dat Cauterets nu met rasse schreden nadert !
Geen opmerkingen:
Een reactie posten