Het is de afgelopen dagen en weken opvallend stil en rustig geweest op het Blogfront ... dat heeft zo 'n beetje zijn redenen en oorzaken.
Héél véél dingen om mijn hoofd ... van het ontslag in Sint-Annendael, ons huwelijk, de huwelijksreis, de administratieve rompslomp rond mijn ziektedossier, VDAB, mijn herstel, de opvolging, de toekomst, TèGèk, de weerbots van vrouwlief, de voorbereidingen voor de vakantie, ... en vooral fietsen, véél fietsen.
Op 14 mei ben ik op ontslag gegaan in het psychiatrisch ziekenhuis, voldoende op kracht gekomen en voldoende mentale weerbaarheid opgebouwd om 17 mei, de dag van ons huwelijk, te kunnen trotseren. We zijn vandaag exact 40 dagen verder en al ik dan zie wat er al allemaal gepasseerd en gerealiseerd is die afgelopen tijd ... vind ik dat behoorlijk wat.
Tja, je bent toch thuis zie ik de neutrale lezer denken ... mààr geloof me vrij, voor iemand met een herstellend brein is dat héél wat. Je beseft NIET, écht waar niet, wat het met 'n mens doet zo'n diepe, zware depressie ... die je brein helemaal UITSCHAKELT. Vegelijk het met je laptop of PC, die plots niks meer doet, niks meer kan ... en je met lede ogen dient vast te stellen dat de harde schijf OM ZEEP is, kaput, broken, ... 'n Beter of ander vergelijk kan ik niet verzinnen of geven ... het is onbeschrijfelijk ... krak hetzelfde. Als mens is dit verschrikkelijk, trust me ...
Bon, laten we het hebben over de voortgang van het fietsen, daar draait déze blog uiteindelijk om.
Ik ben begonnen op 2 juni, 'n zondag ... met 'n eerste kennismakingsrit mèt de racefiets en m'n biking gear ... 63 ellenlange kilometers lang.
De pijn en het afzien indachtig had ik me toen voorgenomen me meer als deftig te gaan voorbereiden op die TèGèk-tour in de Pyreneeën. Intussen zijn we 'n goeie 3 weken verder ... en het fietsen lukt steeds beter, 70+ km ... 90+ km ...
De spiermassa in bovenbenen en kuiten zie je dagelijks aanzwellen ... Ik ben intussen ook reeds aardig ingeburgerd in het knooppuntennetwerk, niettegenstaande er af en toe nog wel es 'n bordje wordt gemist of er 'n bordje verdwenen lijkt langs de reisroute ...
Fietstochtjes naar Leuven of Diest zijn net als effe naar de bakker of slager om de hoek bollen, het ritme van de pedaalslag voelt als 'n mes door 'n lichtgezouten Normandische hoeveboterklomp. De fysieke inspanningen zijn 'n ware verkwikkende douche voor mijn geest én lichaam. Mens sana in corpore sano, de gezonde geest in het gezonde lichaam ... weet-je-wel. Het klopt als 'n bus.
Ook al voel je de jaren wel, wees gerust, ondanks het feit dat ik al bij al bijzonder snel recupereer, ondanks mijn fysieke achterstalligheid en robuuste corpus. Tja, ik heb nu eenmaal niet de anatomie van 'n afgetraind lijfje met minimale speklaag, er zit nog aardig wat reserve om me heen, "stootbanden" denk ik dan ... in geval ik in de afdaling van Pla d' Adet een uitschuiver moest maken ... Stootbanden, ondanks de Gastric Bypass ... Het heeft zo zijn nadelen in de beklimmingen ... Het heeft ook voordelen ... als je als 'n arend, haarscherp je neus in de wind, klievend door de lucht, pijlsnel de helling afdaalt ... en dat dalen, die behendigheid, dat heb ik van kindsbeen af ... heb ik altijd fantastisch gevonden als we fietsten ... héérlijk. Dus ja, stootbanden.
Fysiologisch en cardiologisch zit alles snor, gisteren nog 'n full check-up (incl. de inspanningsproeven) ondergaan bij de cardioloog in Diest, en die heeft een de lichten op groen gezet voor deelname aan de Tour1813 avn TèGèk !?
We hebben met de groep er intussen al aardige fietstochtjes opzitten, recentelijk 'n zestal colletjes in de Belgische Ardennen omtrent Stavelot en Malmedy over 'n 70-tal kilometer ... en ook nog de Herentalse VP Classic (126km) in 'n peloton van zo'n 150 recreanten, onder begeleiding van politie, motards, seingevers ... Erg spectaculair allemaal ... Dichter bij 'n "pelotongevoel" kom ik wellicht niet meer ... de enthousiaste en luidruchtige aanmoedigingen van de toevallige terrastoeschouwers -weliswaar in Rode Duivelssfeer- indachtig ... was de spierpijn vrij snel vergeten.
De groep zelf is ook best 'n meevaller, en ik ben al bij al blij dat ook vrouwlief reeds enkele malen heeft kunnen kennismaken en socializen met de mensen met wie ik deze hachelijke onderneming zal aanvatten. Fijne, aardige mensen ... Met enkele "kleppers" als het op wielrennen aankomt, de éne Koen, tja ... da's al bijna 'n halve coureur om niet te zeggen 'n ganse ... en de Zornik-Koen, die zeker zo goed en hard kan fietsen als hij kan zingen ... Maar ook onze fietsdames, Eefje, Bernadette en Agnes en de andere fietsheren, Gunther, Chris, Bert, Patrick, Freddy, Marc, etc ...
Het wordt 'n hele uitdaging ... maar de sfeer en kameraderie, die zit nu al goed, en daar ben ik blij om.
Het vertrekmoment komt akelig dichtbij, 17 juli ... 2 maanden na mijn huwelijk met mijn rots in de branding, mijn sprookje-in-'t-echt ...
Zonder haar zou ik hier niet staan, zonder haar zou ik dit niet doen, laat staan kunnen ... want ondanks haar moeilijke momenten, blijft ze pal achter me staan, me aanmoedigen, met die fiere blik in haar ogen geeft ze me benen van de Flandrien, gehard, wilskrachtig en de pijn verbijtend.
Het is ook voor haar dat ik dit doe, vooral voor haar ... om haar te tonen dat geen berg te hoog of te steil is, dat ik erover zal klauteren, zwoegend, alle pijn verbijtend ... om haar terug te geven waar ze zo naar verlangt ... liefde en geluk, en vooral 'n diepe onlosmakelijke verbondenheid van vriendschap en diep verlangen naar elkaar.
Dàt is #therideofmylife ... voor #thebrideofmylife ... omdat ze het waard is, meer als waard, omdat het dàtgene is waar ze recht op heeft, vooral gerechtigheid ... voor al het leed dat haar is aangedaan, voor al de pijn en verdriet dat zij heeft moeten doorstaan ... dat uitgerekend IK, met mijn gekke hoofd, haar heb aangedaan ... onbewust, ongewild.
Maar ik ben me nu wel bewust van je geleden smarten ... ik weet wel m'n lief ...
Daarom, blijf ik gaan, blijf ik trainen, ook volgende week tijdens onze vakantie in de Corrèze ... als 'n échte Flandrien in Frankrijkland ... voor jou, voor mij, voor ons ...
En voor al diegenen die 'n gelijkaardige pijn hebben doorstaan: partners, kinderen, nabestaanden ...
Omdat ... omdat ... Je bent niét alléén .... je bent nooit alléén.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten