Vandaag 'n rustdagje ingelast, een voorzien rustdagje - kwestie van niet tè hard van stapel te lopen, euh fietsen en geen spieren onnodig te (over)belasten.
Zondag, maandag en dinsdag ... 3 dagen op rij flink gefietst, telkens om en bij de 50à 60 km ... from scratch, niet slecht vind ik.
Gisteren was m'n licht dan ook uit na de laatste oefensessie en 'n eerste 'beklimming' op het einde van de rit welteverstaan, van de Blereberg, 'n kort maar krachtig kuitenbijtertje. Om halfzes ben ik wakker geworden ... Dus de rustdag vandaag was welgekomen, en gezegend was hij ook al, met héél veel regenwater !
Telkens ik vertrek stippel ik zorgvuldig mijn rit uit via Vlaanderen Fietsland ... nu gebiedt de eerlijkheid me toch te melden dat de bewegwijzering op de sitemap en die te velde niet geheel overeenstemmen ... Althans gisteren toch niet, meermaals ben ik moeten terugkeren om de knooppuntnummers te controleren ... en vast te stellen dat ze niet conform waren met de genoteerde rit ... Gelukkig heb ik in m'n jonge jaren voldoende in de regio gefietst en bleken Testelt, Averbode, Langdonken, Langdorp etc ... niet al tè veel geheimen te herbergen voor mijn grijze hersenmassa.
En dus via een tussenstop bij m'n ouders -alwaar ik dankbaar de innerlijke mens versterkte met 2 boterhammen- geraakte ik netjes op m'n eindbestemming, moe maar voldaan.
En dus vandaag rust, al is dat ook relatief - heb er 'n actief huishoudelijk dagje allerhande opzitten, het kampeergerief opnieuw herschikt en gerangeerd, wat klusjes, wat lees- en opruimwerk, opvang van de 3 jongens én wat voorbereidend werk voor ons zomerreces vanaf 28/6.
Het leuke aan zo'n 'projecten' zeg maar, na maanden van stille, eenzame en verduisterde verveling, onwetendheid en tastend zoeken naar hoop ... is dat je opnieuw structuur in je leven brengt, en zin ook ... Zin-geving, (z)invulling ook. Het doet me reflecteren naar de therapiesessies die ik dagelijks volgde in Diest ... het bleek een heuse takeldienst, ze krikken je op en slepen je verder naar de dichtstbij gelegen garage voor verder herstel. En zo ook de voorbereidingen voor het Pyreneeën-avontuur, de voorbereidingen voor onze vakantie, en de nieuwe "roeping" en opleiding vanaf september, voeg daarbij het examenrooster van mijn 3 grote studenten, en je dagen geraken al snel gevuld. Maar gevuld in positieve zin, gestructureerd en zinvol ... het helpt na lange tijden van herstel en het wanhopig zoeken naar de juiste componenten, ook dat brein weer aan de praat te krijgen, de bits en bytes slaan weer aan, slaan weer aan het werk ... en da's een wereld van verschil met een jaar geleden. Heel bizar hoe "ziek" of hoe "dysfunctioneel" een menselijk brein kan worden ... maar vooral opmerkelijk ook hoe het zich uiteindelijk toch kan "her-stellen" ... Resetten.
It's a state of mind ... maar daar moet je in de eerste plaats "in staat" toe zijn, en hoe hard je ook wil, hoe hard je tracht en vecht ... je bent hierbij VOLLEDIG afhankelijk van je hersenprikkels ... En die komen terug, dat voel, ervaar ik maar al te best ... steeds beter en sterker, stap per stap, elke dag opnieuw. Reset. Renaissance. Hersteld en herboren ... zo voel ik me stilaan ook.
Rustiger, gesterkt door en mèt mijn geloof.
Vandaag heb ik -zomaar- en zonder enige aanleiding of reden, een noveenkaars opgediept en aangestoken ... het was 'n diepe, onweerstaanbare drang en dwang vanuit het diepste van mijn ziel. En dat kleine gebaar, hoe banaal ook ... gaf me 'n enorme rust, in m'n hoofd, in m'n geest en ook in m'n hart ... Al was het maar om mijn 3 blokkers in Welle een week of 2-3 een hart onder de riem te steken bij de examens. Nicholas' laatste rondje in 't Aalsterse college ... Onvoorstelbaar gewoon ... En terwijl ik het zeg en denk, flitsen al die "verloren" jaren door mijn hoofd, gemiste jaren, voorbij voor altijd, niet meer in te halen, niet meer te herhalen.
Een tijd geleden zou het me diep en diepbedroefd maken, intriest, diep depressief en ongelukkig. Nu niet meer, niet dat er geen spijt is, maar ik heb het -eindelijk- kunnen plaatsen ... en dankbaarheid is in de plaats gekomen ... dankbaarheid en geluk om wie ze intussen al zijn en hoe het hen vergaat.
En dat is het grote verschil tussen de diepte en het dal ... A state of mind, én .... rust. In je hoofd, in je ziel, in je bestaan ... Welgekomen, ook vandaag, op 'mijn' eerste rustdag ... ondanks de bakken water en de liters regen. Morgen gaan we er weer tegenaan, uitgerust !
Geen opmerkingen:
Een reactie posten