Ik keer terug naar vrijdag 9 mei, zo'n kleine maand geleden. Intussen is er veel gebeurd, erg véél gebeurd doch dat zal ik verder beschrijven in de Kievit-blogs.
9 mei dus, vrijdagnamiddag, Sint-Annendael te Diest. Ik ontmoet louter toevallig Marc Hellinckx, de projectverantwoordelijke van de vzw Tè Gèk, ontstaan in de schoot van het psychiatrisch centrum SAD ... Tè Gèk ?! stelt zich tot doel het taboe rond psychiatrie te doorbreken, en surtout het onderwerp psychiatrie 'bespreekbaar' te maken.
Marc had enkele weken eerder, samen met documentairemaker Bart Van Wanzeele, tijdens één van onze groepsmomenten het 2014 Tour de France-project en onderwerp (Preventie Zelfdoding) komen toelichten, en samen met de uitgebreide lectuur die ik de afgelopen weken verslonden had, wist ik dus al te best waar het om gaat.
Voor de onwetende lezer, voor het 4e jaar op rij, fietst de vzw Tè Gèk gedurende "La Grande Bouclé" (ofte de échte Tour de France) gedurende 1 week op het "parcours" van Le Tour, samen met patiënten, familie, nabestaanden .... Vorig jaar was het thema "Jonge dementerenden" en werd o.a. de mythische Mont Ventoux beklommen, er fietsen dan ook telkens enkele BV's mee die het project een warm hart toedragen. En dus dit jaar, van 17/7 tot 25/7 gaat het opnieuw richting de Franse vijfhoek, meer bepaald richting Pyreneeën. Het thema dit jaar draait rond Preventie Zelfdoding.
Maar terug naar die bewuste vrijdagmiddag.
Marc repliceerde op mijn vraag, hoe het verging met het TdF-project en de voorbereidingen: "vrij behoorlijk DOCH we komen eigenlijk nog een man/vrouw tekort" ... Gezien het thema, gezien mijn opname, gezien mijn "geschiedenis" ... en gezien mijn overtuiging iets te willen terugdoen aan de "gemeenschap" om die psychiatrie inderdaad uit de verdoemenishoek te halen ... dacht ik bij mezelf, why not ... en zo gauw ik dacht, liet ik Marc weten, ik ben geïnteresseerd.
Er volgde bliksemsnel overleg met dr. Van Daele en Bart Van Wanzeele, de docu-maker, en ik ietsje later met het thuisfront ... Want ik zou niet alleen de TdF meerijden, ik zou onderdeel worden van 'n documentaire over het onderwerp, die in oktober op Canvas zou worden uitgezonden.
En gezien mijn dagen erg snel begonnen te korten in SAD, was snel handelen de boodschap .. Nog diezelfde namiddag volgde een eerste interview-gesprek met Bart om mijn 'verhaal' te horen ... De lichten sprongen, net als bij de start van een F1-Grand Prix één voor één op groen !
En de volgende zaterdagochtend was alles in kannen en kruiken.
Ik zou dus gaan voor "the ride of my life" ... op 20/7 de bekende col Pla d' Adet opklauteren en op 23/7 de Lance Armstrong-col Hautacam ... Daags nadien zullen we de échte helden aanschouwen op de flanken van die Pyreneeën-berg.
Nu die Tè Gèk-TdF is natuurlijk één ding (qua beleving, qua inspanning, qua intensiteit ...), het gevoel van 'n camera die je bij elke stap volgt, leek me niet meteen beangstigend, doch veeleer bevrijdend. Ik kreeg plots de kans MIJN verhaal te doen, de kans mensen te sensibiliseren, te overtuigen over het belang en het nut, en de ernst ook van "psychiatrie" ... Mensen ook wijzen dat er geen enkele reden tot drempelvrees is, mensen verzekeren dat je niet knettergek bent omdat 'n opname noodzakelijk is of was .... En vooral, mensen de boodschap kunnen uitdragen ... dat het vooral géén SCHANDE is .... want je bent écht niet alleen !
Over het docu-verhaal bericht ik in de volgende blogs nog wel - laat het ons even over de fysieke uitdaging hebben ... een Waes-Wouters dingetje, of zoiets ... ik ben alleszins niet van plan in maatpak de Pyreneeën in te trekken zoals die 2 het op TV deden, ofschoon mijn nicht hierop aanstuurde ....
No way, José !
Hoe begin je daaraan ? Hoe begin je in godesnaam aan 'n voorbereiding om 2 Pyreneeën-cols te temmen ... Als niet-geoefend fietser notabene ! Sportief wel, véél en véél te weinig ... maar da's al lang geleden ... Hoewel ik de sportsessies tijdens mijn SAD-verblijf steeds met het nodige enthousiasme én de gekende passie heb aangevat en beoefend ! Tja, ik zou Gert Janssens niet zijn hé !
Hoe begin je aan zoiets, rekening houdend met 'n huwelijk op 17 mei en 'n tiendaagse huwelijksreis naar Wenen en Salzburg van 18/5 tot 28/5 ... Goeie vraag !
Wel... het antwoord is poepsimpel ... stap per stap, van zodra je teruggekeerd bent van je reis.
En dus vandaag was het eindelijk zover ! Mijn eerste oefenrit mèt de groep ... mijn eerste kennismaking met mijn stalen-ros-in-bruikleen ... een heuse racefiets ... mèt klikpedalen !
Wat heen en weer gemail met de co-ordinatrice, Agnes, overtuigden met om vrijdag 'n snel aller-retourtje naar Van Eyck in Aalst te doen om aldaar een 'basis-uitrusting' aan te schaffen.
Een Tè Gèk ?! zicht in elk geval, ik in zo'n rennersplunje ... ik leek Borat wel, zonder snor weliswaar ! Je tikt plotsklaps de meest gèkke zoekopdrachten in op Google ... "of je überhaupt een slip draagt onder zo'n wielerbroek (mèt zeemvel) ..." Niet dus ! En dus van Borat ging het vrij snel naar een Schot-in-kilt gevoel. Tè Gèk ?! Echt waar !
En dan de fietsschoen ... welke klikpedalen en plaatjes ... Gelukkig beantwoordde Agnes me vakkundig mijn onwetendheid en kan je Van Eyck als dè fietsspeciaalzaak bij uitstek beschouwen ...
De plaatjes voor het SLD-kliksysteem bevestigde ik gisteren al ... de nachtrust werd snel nachtonrust en zenuwachtigheid. Gevolg bij het wekken vanochtend om 4.30u kon ik gelukkig nog het laatste quart en de beslissende verlenging meepikken van de NBA-wedstrijd tussen de OKC Thunder en de San Antonio Spurs. Van slapen was geen sprake meer, ik wou en zou in opperste concentratie toeleven naar de start om 10u in Diest.
Wie ? Wat ? Hoe ver ? Hoe snel ? Klikpedalen ? Wat ? Help ! ...
Even na tienen was het zover, ik had snel kennisgemaakt met de andere groepsleden, 'n snelle uitleg met tricks én gimmicks omtrent de klikpedalen en het versnellingsapparaat zouden een vlotte integratie in het peloton garanderen ... en WEG WAREN WE !!!
De eerste hectometers lichtjes benauwd, doch al vrij snel kreeg ik m'n fiets onder controle, al leek het bij momenten wel alsof ik op zo'n vermaledijd koersfietsje op de paardenmolen zat, hysterisch fietsend in de hoop eeuwige glorie te rapen bij het aftrekken van de "flosj" .... verkeerde versnelling dus, belachelijk veel omwentelingen !
De tocht zou ons leiden via Diest / Kortenaken / Tienen en terug .... aan 'n stevig tempo .... 63 keiharde kilometers voor de eerste rit ... 63 km !
Maar ik overleefde, al was het einde afzien als de pest, doch Marc op zijn bezemfiets, hield het vol bij me tot aan de meet. Het afstappen was bijzonder pijnlijk, voor dijspieren en vooral ... m'n zitvlak.
Doch 2 sandwiches en 'n colaatje light later, viel de pijn al bij al mee.
De kop is eraf ! Vanaf morgen worden het dagelijkse oefensessies, gestadig opbouwend, want over 2 weken krijgen we 'n goeie 120 km voorgeschoteld ... Herentals - Lubbeek - Herentals .... en nog enkele oefenritjes in de buurt van Stavelot .... en over 43 dagen om precies te zijn ... gaat het richting Frankrijk, en dan moeten we top zijn ! Want ... ik gà hier écht voor, écht !
Want DIT wordt de ride of my life ! Tot gauw, tot Tè Gèk ?!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten