The day after ... Na zo'n eerste felle trainingsrit zou 'n mens verwachten dat je in de lappenmand ligt met spierpijnen allerhande en verstijfde ledematen. 63 kilometer aan 'n stevig tempo is immers 'n échte binnenkomer als je 't mij vraagt ... maar ik kan me uiteraard vergissen, ik ben slechts leek in de materie.
Maar dus "het gevoel" viel al bij al nog mee, ik was gisteren wonderwel snel gerecupereerd, weliswaar zonder vochtafdrijvende middelen, spierversterkers noch amfetamines of glenbuterols of andere epo's. Gewoon ... Character ... with a C. Pure-C :-)
Nu moet ik ridderlijk toegeven dat het gisteravond toch overal 'n klein beetje "zeer" deed zenne, doch de Voltaren gel en de vakkundigheid van mijn vrouwkes handen hebben het nodige soelaas gebracht, ja ... vooral aan dat zitvlak.
En dus gingen we vandaag meteen voor 'n opvolger zorgen hé, niet in groep deze maal doch helemaal alleen. De route moest langs Diest voeren aangezien ik bij Agnes noch 'n resem outfits moest oppikken. Vlaanderen Fietsland, de fietsknooppunten, 'n teruggevonden Bikepointer met bevestigingselastiek ... zouden mijn zelfgemaakte Garmin vormen. En rond de klok van tienen besteeg ik mijn Ridley-ros voor 'n nieuwe tocht langs Vlaamse, eerder Hagelandse velden ... Bekkevoort, Waanrode, Assent, Webbekom, Diest, Zichem, Testelt, Messelbroek, Rillaar, Tielt-Winge ... all in all 57 km ... Maar toen ik rond de klonk van enen terug thuiskwam was m'n pijpke toch andermaal uit. Maar ik was opgelucht dat ik voldoende wilskracht had gevonden om op eenzame basis de voorbereiding verder te zetten, want dàt is nu precies het grensverleggende voor iemand als ik, als je uit zo'n diep dal ben geklommen ... Daar waar ik nog zou kunnen/durven opgeven, zet ik hier door, en dat is de overwinning, het bewijs dat ik mentaal terug aansterk en herstel. En daar is het me ook om te doen, om dat volledige herstel, om het opnieuw 'mens' kunnen zijn, om opnieuw "onder" de mensen te kunnen zijn.
Dàt is ook mijn motivatie en drang om met mijn verhaal naar buiten te komen en te getuigen, om anderen te overtuigen dat er afritten en uitwegen bestaan uit depressie, uit de somberheid, uit de neerslachtigheid ... Het is 'n langzaam proces van heling, het opbouwen van 'n nieuwe veilige schutskring, en langzaam nieuwe projecten, nieuwe doelen voor ogen stellen. En het is iets wat ieder van ons kan, wat ieder van ons in zich heeft ... Alleen, ... als je zo diep in het dal bent beland, dan zie je het vaak niet meer, dan voel je het vaak niet meer, dan ... vind je het vaak niet meer.
Daarom ook, psychiatrie is géén schande, het is geen huis vol lunatics, het is geen verbanningsoord ... het is een huis, een huis van hulp en vertrouwen, .... een THUIS voor mensen in nood.
Daarom ook mijn verknochtheid van het project Tè Gèk !? en alle mensen die zich dagdagelijks inzetten in de zorgsector.
Daarom ook mijn vechtersinstinct, dit is iets wat ik hen verschuldigd ben, en niet alleen de hulpverleners, maar ook al diegenen die bang zijn, bevreesd en beschaamd zijn hulp te vragen, te zoeken.
Maar het is ook 'n persoonlijk eerbetoon, 'n eerbetoon aan de sterkste der sterksten, hoewel àl te vaak de impacten op de partners van depressieve patiënten tè fel wordt onderschat -maar daar schrijf ik nog 'n aparte blog over-, 'n eerbetoon aan ZIJ, die in de meest ondankbare en harde dagen, in de diepste emotionele stormen, in de pijnlijkste en meest verdrietige uren van pijn, kommer, kwel en waanzin ... is blijven rechtstaan, gehavend, gepijnigd ... blijven rechtstaan en blijven véchten. Ze verdient 'n standbeeld, groter dan de Christus in Rio ... Maar dat is ergens wel onrealist, maar als ik die berg opkom, tot tweemaal toe, zal ik je standbeeld eren, want dàt is het minste wat ik kan doen ...
Een boetetocht, een eretocht ... voor mijn vrouw !
En dus gaan we ervoor, voor ZIJ in de eerste plaats , voor mijn Vrolijke Sjadjes van SAD, en voor allen, patienten, familie, nabestaanden en zorgverstrekkers ... die ongewild doch ongeremd ooit met psychiatrie te maken kregen. Tè Gèk !? of niet ... ik voel me alvast 'gewoon', maar wel vastberaden !
Time ... we move on ! Op Pure C .... Puur karakter !
Geen opmerkingen:
Een reactie posten