Pinksterzondag. Vaderdag ... Het feesten kan niet op vandaag.
Gisteren 'n geslaagde trainingsrit achter de rug met de groep, langsheen Vlaamse wegen in het glooiend, zeg maar heuvelend Hageland. Onder de deskundige leiding van Koen vertrokken we vanuit Kapellen nabij Tienen/Glabbeek richting Glabbeek, Lubbeek, Lovenjoel, Bierbeek, Heverlee, Leuven, Holsbeek, Tielt-Winge en zo terug naar het startpunt.
Rekening houdend met de korte verplaatsing naar het vertrekpunt gisterochtend had ik er toch 'n stevige 70 kilometers opzitten ... in 'n zeg maar broeierige hitte. Maar missie geslaagd, en ondanks de verkrampte tenen (onvoldoende gedronken en de hitte), toch vrij behoorlijk de eerste trainingsweek doorgekomen. En al bij al ben ik vrij trots op mijn prestaties, ik had het véél en véél erger/zwaarder verwacht. Doch behalve de obligatoire zadelpijn en de occasionele pijn in de kniegewrichten, houdt dit loden lijf van me relatief (goed) stand tegen zoveel fysiek geweld.
Tja, je moet er wat voor over hebben als je dit soort onderneming tot 'n goed einde wil brengen, het gaat me noch voor de overwinning laat staan voor de eer, het gaat me écht om de uitdaging, om het kunnen als je iets écht wil ... Om het kunnen realiseren van 'n droom en vooral het project ansich, Tè Gèk!?, voor alle hulpverleners in het bijzonder, maar bovenal voor mijn echtgenote, haar ben ik dit verschuldigd, haar bewijzen hoeveel pijn ik wil ondergaan als dank, als dank voor al de smarten en pijn die zij gedurende zo lange tijd heeft (moeten) ondergaan, voor al hààr lijden ... wil ik ièts terugdoen.
Vandaag was ze mijn reisgezel, gezeten op hààr stalen ros, en of ik fièr was op haar, out of the blue, eerste fietstochtje van het jaar, onvoorbereid, vergezeld van 'n trainingsbeest, stilaan opgewarmd door het hard labeur gedurende de voorbije week. Ze fietste dapper méé, zwetend, zwoegend, kreunend de Hagelandse hellingen op en af ... 32 km in totaal in opnieuw 'n serieuze warmte ... En of ze heeft afgezien, maar andermaal wist ze van géén wijken.
Ik kon het dan ook niet over mijn hart krijgen haar nièt te belonen met 'n ijsje na het beklimmen van die scherpe heuvel in Hagelands Marialand ... Ze is écht 'n schatje ... mijn vrouwke lief ...
Toen we gisteren dreigde langs onze woonst te passeren (wat we uiteindelijk ook deden) bracht ik haar snel per sms op de hoogte ... En 'n weinig later stond ze, met de fotocamera in de aanslag, breed lachend en wuivend het ganse Tè Gèk!? peloton aan te moedigen, alsof we laatste meters beklommen van de Mont Ventoux. Ze is niet alleen mijn grootste steun en toeverlaat, ze is bovenal mijn grootste trots, ééntje-uit-de-duizend, nee zelfs niet, tout court une pièce unique !
Ze steunt me altijd en overal, onvoorwaardelijk, zonder dralen noch morren.
Ook zo toen we vanochtend om 9.30u de Pinkstermisviering bijwoonden in de kapel van Sint-Annendael ... ik voelde haar blikken van trots en bewondering voor haar echtgenoot bij het voorzingen en voorlezen tijdens de eucharistie. Ik vraag niet of ze meegaat, het is uiteindelijk mijn beleving van mijn hervonden geloof, nee ze gaat gewoon mee, omdat ze naar waarde kan inschatten hoe belangrijk het voor me is, en alleen die redenering maakt haar bijzonder, en groots.
Het is dan ook voor haar dat ik mijn pijnen verbijt, en blijf gaan, blijf mijn grenzen verleggen, tot ik voldoende gewapend ben om die 2 bergen te beklimmen, en bereiken zal ik het, mijn doel.
Da's 't minste, toch ?
Morgen toch maar 'n dagje rust inlassen, de spieren enige rust gunnen .... en vrouwlief ook iets gunnen, 'n dagje Ardennen, of gewoon 'n heerlijk dagje erop uit ... Quality time voor 'n quality woman, al is het in alle eenvoud, met onze picknick en 's avonds 'n bbq'tje thuis ... de kwarteltjes zijn gevuld met look, rozemarijn, ui en tijm ... en ze zwemmen in de marinade van bouillon en tapenade ... Heerlijk lekker wellicht ... Moet kunnen, want de boog, nee die hoeft voor mij niet langer altijd gespannen te staan ... En dinsdag, dan spring ik als 'n dartel veulen op mijn racefiets en malen we verder de nodige kilometers ... Vuriger als voorheen, en vuriger als de tongen van Pinksteren !
Geen opmerkingen:
Een reactie posten